Bergerac - Pujols 52 km

Vaderdag. Waar is de tijd gebleven dat Daan zenuwachtiger was dan ik voor vaderdag. Dat hij van ijslolly stokjes een pennenhouder maakte of een steen schilderde met erop 'mijn vader is een kei'. En dat ik ontbijt op bed kreeg, op een vroeger tijdstip dan ik zou willen op zondag. Die tijd is voorbij. De held die ik was, is nu een gewone vader geworden. En de kado's passen bij het beeld dat Daan van zijn vader heeft. Als ik s'ochtends als eerste in de woonkamer komt, staat mijn kado al klaar. Degene die het moet geven ligt nog op bed. Er staat een mooie doos wijn voor me klaar. De kado's worden dus beter met de jaren, maar de pret er om heen minder.

Zelf ga ik nog even naar mijn vader om hem te feliciteren met zijn vaderdag. We komen elkaar buiten al tegen. Hij is al onderweg naar mij om afscheid te nemen. Hij kan niet wachten tot het tijdstip dat ik echt weg ga, want hij gaat zijn wekelijkse rondje fietsen rond de rottemeren. En dat moet natuurlijk wel op dezelfde tijd gebeuren als elke week. Een man van de tijd, net als ik.

Om half elf stap ik op de fiets naar het vliegveld. Daan en Yvonne gaan met de auto en nemen mijn bagage mee. Na 500 meter lig al bijna lang uit bij een stoplicht, omdat ik vergeten ben dat ik mijn fietsschoenen aan heb waarmee ik aan de pedalen vast zit en vergeet mijn voet los te maken. Het gaat gelukkig net goed.

Op het vliegveld aangekomen moeten we de fiets nog even gereed maken voor het vliegtuig. Trappers eraf, stuur draaien, de banden leeg en inpakken in een plastic hoes. De hoes had ik vorig jaar gekocht, maar nog nooit gebruikt. Het blijkt ook niet zo'n handige hoes. Het zit erg rommelig om de fiets en als ik de hoes met een touw aantrek kan de fiets niet meer voor of achteruit. Uiteindelijk krijg ik bij de douane een schaar en kan ik wat extra gaten in de hoes knippen, waardoor ik het touw beter kan aantrekken en de hoes goed om de fiets zit. Ik neem afscheid van Yvonne en Daan, hetgeen niet met 1 kus lukt en even tijd kost.

Naast me, op het vliegveld, komt een man met twee fietsen perfect ingepakt in kartonnen dozen. Hij vraagt me of het wel is toegestaan hoe ik mijn fiets heb ingepakt. Ik vertel hem dat ik vorig jaar ook een kartonnen doos had gebruikt en dat mijn fiets er niet zo goed uit kwam. Ik hoop dat ze nu voorzichtiger met mijn fiets omgaan, omdat er alleen een plastic hoes om zit.

Eenmaal geland op Bergerac, krijg ik mijn fiets weer terug en hij is in perfecte staat. Na een kwartier is alles weer in orde, stuur recht, trappers erop en banden opgepompt. De man van de fietsen in kartonnen dozen komt nog even bij me langs en verteld me dat zijn fietsen inderdaad beschadigd zijn. Hij had de fietsen op zijn kop in de dozen gekregen en er bleek flink mee gegooid te zijn. Toch jammer als zo je vakantie begint.

Het is prachtig weer in Bergerac. 25 graden, volop zon en een lekker briesje. Na een paar minuten fietsen zit ik midden in de wijnvelden en de weg voert me naar Pujols over rustige wegen die overwegend goed zijn, maar af en toe een flink gat in de weg hebben. Ik moet dus wel oppassen.

Na ruim 3 uur kom ik aan in Pujols. Het was een heerlijke rit en met dit weer echt genieten. De eigenaar van het hotel, Etienne, vraagt me wat ik wil eten. Ik kies voor de lasagna en nadat ik gedoucht heb kan ik op het terras eten. Het terras heeft een schitterend uitzicht over de streek.

Nadat ik gegeten heb, komt er een duitser het terras op. Hij is de enige andere gast in het hotel, komt uit Hamburg en heet Heikel. Hij is hier voor zijn werk. Hij koopt wijn in om dit aan zeer vermogende mensen te verkopen, zegt hij. Hij heeft het over wijnen van 2000 tot 5000 euro een fles. Dat de chinezen en russen het mixen met coca cola vindt hij wel jammer maar niet erg. Hij verdient er goed aan. Volgens hem drinken de russen en chinezen het alleen om te laten zien hoe rijk ze zijn. Voor de echte liefhebbers is dat jammer. Morgen heeft Heikel een paar proeverijen. Geen vervelend werk dus.

Aan het eind van de avond neem ik nog een wijntje met Etienne. Hij komt oorspronkelijk uit Parijs, is op 12-jarige leeftijd verhuist naar Bordeaux en heeft sinds 3 jaar dit hotel in zijn bezit. Hij wil nooit meer terug naar de stad. En als we de zon zien ondergaan, begrijp ik ook wel waarom.