Op weg naar mijn paspoort

Als ik s'ochtends beneden kom in het restaurant ben ik de enige en zit Silvia al op me te wachten. Silvia is het meisje dat me gisteren bij de receptie opving en die me alles uitgelegd heeft. Hoe de codes werken om je kamer en het pand in te gaan, hoe het nespresso-apparaat werkt, hoe je kan douchen of badderen en ook hoe je het ontbijt voor de volgende ochtend kan regelen. Ik kreeg een whatsapp-bericht waarin ik kon aangeven of ik een zoet ontbijt, een zout ontbijt of een mix hiervan wilde, of ik er koffie of thee bij wilde en of ik het op mijn kamer wilde hebben of in het restaurant. Ik koos voor het zoute ontbijt, dat bestaat uit allerlei vleeswaren, toast met olijfolie en tomaten, een bak verse vruchten en een verse jus. Het is hier allemaal prima geregeld.

Na het ontbijt pak ik mijn spullen bij elkaar en ga op zoek naar mijn fiets. Toen ik gisteren arriveerde vroeg Silvia of ik de fiets op mijn kamer wilde hebben. Ik vind dat niet zo handig, en zij stelde voor dat ze hem op het terras zou zetten. Ik vroeg haar of ik haar hiermee kon helpen, maar dat was niet nodig. Ze zou de fiets in de lift meenemen. 

Waar het terras was wist ik niet, dus ik vroeg aan Silvia of ik mijn fiets weer terug kon krijgen. Natuurlijk, geen enkel probleem. En ze nam me mee naar een terras op de tweede verdieping. Onderweg naar de fiets vertelde Silvia nog wel even dat er gisteren iets geks met de fiets was gebeurd. Er was iets vanaf gevallen en ze kon niet vinden waar het vandaan kwam. Het was iets met een stukje ijzer er aan. Nu heb ik aan mijn zadel een tasje zitten met wat gereedschap erin. De ritssluiting van het tasje sluit niet meer helemaal aan, dus ik dacht het zal wel een inbussleutel zijn ofzo. Toen ik echter bij de fiets kwam bleek dat de fietssleutel was afgebroken, waardoor ik de fiets niet meer op slot kan doen. Nog een geluk dat hij niet op slot stond, anders had ik er niets meer mee kunnen rijden. Dus thuis maar een nieuw slot op de fiets laten zetten.

Onderweg naar het hotel in Tona, waar mijn paspoort nog ligt, app ik degene die mij foto's van mijn paspoort heeft gestuurd. Ik meld hem dat ik vandaag het paspoort kom halen en dat ik ook gelijk een overnachting wil boeken. Als ik een half uur later op mijn telefoon kijk, heeft hij mij gemeld dat hij vandaag niet werkt en dat ik het hotel maar moet bellen om de kamer te reserveren. Ik bel maar gelijk, want er zijn niet veel overnachtingsmogelijkheden in Tona. Gelukkig is er nog een kamer vrij en als ik om half 6 aankom krijg ik eerst een biertje voor het ongemak mbt het paspoort. Tevens krijg ik dezelfde kamer als een paar dagen geleden. Toch fijn als je van een beetje structuur in je leven houdt.

Morgen de laatste fietsdag. Het is nog ruim 80 km, waarvan de eerste 30 km bergopwaarts gaan, maar daarna gaat het alleen nog maar naar beneden. 

Tot morgen.