Traag naar Praag

Voordat we afscheid nemen van Rico en zijn prettige pension in Konstantinovy Lazne wacht er een zeer uitgebreid ontbijt. Wat andere hotels op de counter hebben uitgestald krijgen wij dat ieder op ons bord. Een zeer gedienstige, wellicht iets te onderdanige, ontbijtchef brengt ons in de waan van een vijfsterrenhotel. We fietsen het dorp uit door een paar keer naar de rivier af te dalen en vervolgens het rivierdal weer te ontstijgen. De omgeving is agrarisch en af te lezen aan de staat van de huizen niet rijk. Veel huizen in verval , half afgebouwd of in staat van aanstaande instorting. 

We zakken geleidelijk af naar Pilsen, een van de grotere steden van Tsjechië en inderdaad de bakermat van pils als woord en drank. Niet alleen dat. De stad wordt omsloten door aan de ene kant de Skoda fabrieken, die o.a. trolleybussen produceert. Waarschijnlijk is de stad zelf de grootste afnemer, want overal zijn de typische bovenleidingen zichtbaar. Aan de andere kant,  voor ons bij het verlaten van de stad, een enorme brouwerij. Van het meest populaire merk Gambrinus. Het oorspronkelijke Pilsner Urquel wordt sinds 1842 gebrouwen en is inmiddels opgekocht door InBev. Maar het merk leeft nog steeds. Het ruikt in de stad ook naar bier.

We lunchen er ook op het grote plein in de stad, in alle rust in een doorgang onder een van de grote panden. Het was overigens even schrikken zo’n drukke stad. Fietsend in rustige groene omgeving ontwen je de grote stad. Ook wij als Rotterdammers. 
We fietsen blijkbaar achter het slechte weer aan. Overal losgewaaide takken waar we zigzaggend omheen gaan. De onverharde wegen zijn veranderd in modderpoelen. Het zuigt de wielen vast en het is moeilijk vooruit komen. Mooi is het wel. Het tweede gedeelte van de middag rijden door de Boheemse wouden. Dat klinkt al sprookjesachtig. Dat is ook zo. Hoge naaldbomen met behalve mos geen begroeiing op ooghoogte zodat je ver kunt kijken. Het doet Keltisch aan. Een ree springt sierlijk over ons fietspad. We schrikken van elkaar.

We schrikken ook als in Dobriv uit kilometers lang opgestelde kleine luidsprekers een accordeon klinkt. Met daarna een omroepster die een verhaal vertelt in het Tsjechisch. Het is een soort Hi-de-Hi Hello Campers. Alvorens de laatste stijgende kilometers aan te vangen drinken we nog iets bij een stalletje, Karaskova limonade. Van de jongeman die het uiterlijk heeft van een ‘rockstar to be’ krijgen we uitleg over deze nationale trots van op oud receptuur gemaakte limonade. Pils en limonade op een dag! We gaan met hem op de foto. Voor zijn Facebook.

Voor de avond en nacht hebben we een appartement gehuurd. Omdat we het niet direct kunnen vinden, besluiten we eerst maar te eten. De gastvrije ervaringen van eerder die dag worden goed gecompenseerd door de bedienende dame. Bij de gratie van, ja van wie eigenlijk, mogen we er eten. De menukaart wordt ons toegeworpen en na bestelling krijgen we het eten een kwartier na elkaar. Grappig genoeg een andere tafel ook. Die hadden hetzelfde besteld.

Het maakt ook eigenlijk niet uit. We hebben voedsel en onderdak. Toch de belangrijkste basisvoorzieningen. Morgen, zonder de goden te verzoeken, komen we aan in Praag. We hebben alvast geboekt voor twee nachten. Praag zien, maar tegelijk ervaren we dit ook als een welkome en verdiende rustdag na 16 dagen en ergens tussen 1300 en 1400 km.

Zitra v Praze