Ansichtkaart van de Donau

Parid onze chauffeur is er stipt op tijd. Grijs matje, vriendelijke glimlach. Hij zet de fietsen in het busje, voortdurend grijpend naar zijn rug. Het lukt ook niet helemaal. Wij beginnen ons wat schuldig te voelen, omdat Parid misschien wel meer kwaaltjes heeft dan wij. Bij het uitrijden van Praag geeft hij aan dat we op elk moment een stop mogen aangeven. De snelheid waarmee hij links en rechts inhaalt doet vermoeden dat hij dat eigenlijk maar een overbodige luxe zou vinden. De weg naar Linz is ruim 300 km, maar wel 300 km aan wegwerkzaamheden. Europa lijkt hier fors te investeren. Bij de Tsjechisch- Oostenrijkse grens kantelen de fietsen bij een remmanoeuvre. Terwijl Parid alles weer rechtzet maken wij er ook een noodstop van.

Bij aankomst in Linz zet Parid ons af aan de Donau bij ons onderkomen. Het Lime(s)House. Een volledige digitale check-in wacht ons. Het blijkt een soort omgekeerde escaperoom. Via verschillende codes lukt het ons uiteindelijk de kamer binnen te dringen. Onze trouwe fietsen zetten we voor de zekerheid maar in onze kamers.

We zijn in Linz aan de Donau en het voelt alsof we een nieuwe reis gaan starten. Twee rustdagen en een change of scenery helpen daarbij. Linz ook, het ademt als een aangename stad.  Die adem krijgt natuurlijk wel een luchtje mee vanuit het verleden. Het is de stad waar Hitler naar school ging. Waar in 1938 het Groot Duitse rijk werd aangekondigd. Waar Eichmann woonde. En het was, meer dan Berlijn, de beoogde hoofdstad van dat Derde Rijk. Er is dan een eeuw geleden ook veel geïnvesteerd in de stad. Maar mag je een stad haar verleden kwalijk nemen? We doen het niet en nemen een late lunch in een enorme Biergarten op de binnenplaats van een van de prachtige panden. 
Het blijkt dat er een wielerkoers van start gaat, wij denken speciaal georganiseerd voor onze herstart, nu aan de Donau. De jonge talenten van gerenommeerde ploegen sprinten weg uit de start. Wij nemen ons voor het morgen rustiger aan te doen.

Die belofte maken we waar. Het regent pijpenstelen die ochtend, dus we ontbijten eerst rustig in Linz. Bij de Hofbackerei. Aan de wand veel foto’s uit de hoogtijdagen van de Hongaars-Oostenrijkse dubbelmonarchie. Veel uniformen en ook Der Sturmer hangt aan de muur. We bestellen desondanks, letterlijk, een kaiserliches Fruhstuck. Nu stond Franz-Joseph I, de laatste echte grote keizer van de Habsburgers, vooral bekend om zijn soberheid en minimalistische levenswijze dus we vreesden even, maar gelukkig een andere keizer had inhoud gegeven aan dit bijvoeglijke naamwoord. Het ontbijt was prima.

Het eerste fietshalfuur vanuit Linz was een kwelling. Langsrazend verkeer, vrachtwagens met een regenhoos achter zich aan. En veel drukte. Was dit nu de veelbesproken Donau Radweg? Ja dus! Want na dat half uur reden we zo een ansichtkaart in. Prachtig landschap, rustige, goede wegen. Veel voorzieningen. Veel pontjes dat ook. We gaan een aantal keer van de noord- naar de zuidoever en omgekeerd. Bij een van de pontjes spreken we een echtpaar uit Enschede dat de door ons ook geambieerde Moldau route in Tsjechië wilde fietsen, maar daar letterlijk van terugkwam. Gevaarlijk, niet mooi en slechte wegen. Voorzienigheid dus.

Rond een uur of vier, net na de Oostenrijks-Duitse verdienen wij een drankje op het terras. Ontvangst en omgeving doen zo weldadig aan dat we vragen of er nog kamers vrij zij. Precies twee dus. Bier en schnitzel volgen. Het is goed zo.

Bis morgen