De eerste fietsdag

In 2017 heb ik, samen met Ronald, ook deze tocht van Gerona naar zuid-Spanje gemaakt. We gingen toen naar Sevilla en vandaar naar Santiago. Mijn plan is om halverwege af te slaan naar Malaga en dan weer terug te keren naar Gerona. Van de reis in 2017 zijn me een aantal dingen bijgebleven. Bv dat op onze tweede fietsdag Tom Dumoulin de Giro won, ondanks dat hij wat buikproblemen had en dat we de tocht naar zuid-Spanje erg zwaar vonden. Twee jaar eerder hadden we van huis uit naar Santiago gefietst en moesten we de Pyreneeën over en het hooggebergte in noord- Spanje, maar dit was toch een stuk zwaarder. Nou, dat is nog steeds niet veranderd. De eerste dag is het veel klimmen, en behoorlijk steil. Nu heb ik natuurlijk wel 8 jaar meer ervaring in het fietsen, maar ik geloof niet dat me dat veel helpt.

Ik ben dus begonnen in Gerona en na een beetje zoeken heb ik de route zoals beschreven in het routeboekje gevonden. De eerste 20 km zijn redelijk vlak, maar daarna gaat de weg omhoog. Ik ga van 100 meter naar 1000 meter hoogte. Als ik een paar kilometer aan het klimmen ben krijg ik gezelschap van een spanjaard op een racefiets. Het blijkt Juanjo te zijn en hij is dol op het stellen van vragen. Waar kom ik vandaan, waar ga ik naar toe, hoe oud ben ik, wat voor werk ik doe, hoelang ik onderweg ben, of ik getrouwd ben etc. Ik met mijn 20 kilo aan mijn fiets, probeer hem in mijn beste Spaans antwoord te geven en dat lukt me aardig, want ik krijg regelmatig complimenten voor mijn Spaans. Dat ik af en toe ook naar adem snak valt hem niet op, want op een racefiets omhoog fietsen is toch echt wat anders dan op mijn fiets met bepakking. Ik begin dus maar vragen terug te stellen, zodat hij wat meer aan het woord is. Zo verteld hij dat hij in een motorsportzaak werkten al 4 keer naar Assen is geweest naar de TT. Hij vindt het er prachtig en je kunt er zo lekker vlak fietsen. Iets waar ik op dat moment erg naar verlang. Even later stopt hij om een banaantje te eten, maar na een paar minuten zit hij weer naast me. We praten nog wat, wat voor mij een leuke oefening in het Spaans praten is, en dan ziet hij dat ik het toch wel erg zwaar heb. Hij verontschuldigd zich en gaat er vandoor.

De volgende kilometers fiets ik dus alleen. Ik rust af en toe en neem dan een blikje cola. Ik heb er gisteren 3 gekocht en deze in de koelkast op mijn kamer gelegd, zodat ik ze goed koud mee kon nemen in mijn fietstassen. Als ik na 4,5 uur fietsen een dorpje vlak onder de top bereik ga ik op zoek naar een bar/restaurant om wat te eten. Het wordt een bar. Een bar die gerund wordt door een Chinees. Op mijn  vorige reis naar Rome was het ons ook al opgevallen dat de meeste barretjes werden beheerd door Chinezen en ook in Nederland zie je steeds meer snackbars die beheerd worden door chinezen. Zou dit verschijnsel zich nu ook in Spanje voordoen. Mij maakt het niet uit, want ik kon een heerlijke bami met kip bestellen en die was erg goed.

Na het eten nog een paar stevige klimmetjes en na 65 km had ik het wel gezien. Ik kwam in een leuk plaatsje en ging op zoek naar een hotel. De meeste hotels  waren echter dicht en degenen die open waren, waren mij te duur. De goedkoopste was 120 euro. Dus dan maar weer verder fietsen. Uiteindelijk vond ik 20 km verder een kamer boven een bar voor een redelijke prijs. En wat is er leuker dan boven een bar slapen. Dus snel de spullen op de kamer gegooid en een paar biertjes op het terras genomen.

Na het douchen weer in de bar gegeten en daar ook voetbal gekeken, Duitsland tegen Portugal. Ja, je moet wat als je alleen bent.

Tot morgen.