Van Dolni naar Horni en van Horni naar Dolni

Tijdens het inleveren van de kamersleutel bij de receptie werd ik aangesproken door een nederlands echtpaar. "Bist du radfahrer?" "Nee, ik ben gewoon een fietser, net als u." Wij hadden het nederlandse stel al opgemerkt tijdens het ontbijt en waren tot de conclusie gekomen dat ze wel met erg weinig bagage aan het fietsen waren, want een borstel/kam voor het haar kon er blijkbaar niet vanaf.

Het echtpaar was vanaf nijmegen vertrokken en was al twee en een halve week onderweg. Vandaag namen ze voor de derde keer een rustdag. Ze reden beiden nog op een fiets zonder electrische ondersteuning en waren al jaren verknocht aan fietsvakanties. Tussen de verhalen door van de verschillende fietsvakanties vertelde de vrouw dat ze binnenkort tachtig zou worden. Toch wel iets om jaloers op te zijn dat je op zo'n leeftijd nog zulke reizen maakt. Dat hopen wij natuurlijk ook te doen, maar ik was vanochtend al blij dat ik niet languit in de badkamer lag na uit de douchecabine met hoge instap te zijn gestapt.

De reis gaat vandaag langs vele tweelingdorpen, die beginnen met de naam Dolni of Horni. Zo kwamen we o.a. langs Dolni en Horni Lipina, Dolni en Horni Lazany, Dolni en Horni Zandov en Dolni en Horni Polzice. Als je dan weet dat Dolni laag/beneden betekent en Horni hoog/boven, dan begrijp je wel hoe ons parcours er vandaag uitzag. 

Het weer was bij vertrek redelijk, maar al snel kwamen er hele donkere wolken opzetten en begon het steeds harder te waaien. En na een kilometer of 15 ging het waaien over in een storm. Takken vielen uit de bomen en dat is niet fijn fietsen, ook al heb je een helm op. Het stormde zo hevig dat er een hele boom was omgewaaid en dwars over de weg lag. Even dachten we dat we de boom misschien opzij zouden kunnen schuiven, maar er was geen beweging in te krijgen. Toen probeerden we nog als een soort doctor Livingstone ons dwars door het oerwoudje heen te werken, maar ook dat was geen optie. Het enige wat ons te doen stond was de bagage van de fietsen te halen en deze een voor een over de boom te tillen. Waarna de fietsen zo licht waren geworden dat we deze ook naar de andere kant konden overhevelen.

De omgeving waar we door fietsen bestaat louter uit kleine dorpen. Deze dorpen zijn anders dan de dorpen die we in duitsland tegenkwamen. Waar in duitsland de huizen netjes onderhouden zijn en de tuintjes er perfect bij liggen, is het in tsjechie anders. De huizen hebben achterstallig onderhoud, en dat is nog netjes gezegd, en de tuinen worden gebruikt als opslagplaats van allerlei rotzooi en openhaardhout. Ook zijn er amper voorzieningen zoals een supermarkt, kroeg of restaurant. Het is er leeg en ongezellig. Het duurt dan ook 35 kilometer voordat we een klein restaurantje tegenkomen. Daar maken we dan ook gretig gebruik van. We eten er een varkenslapje met spiegelei en wat aardappelen. Het smaakt ons goed.

Na 45 kilometer komen we in Marianske Lazne, naar het schijnt een wereldberoemd kuuroord. Hier ontspringen 40 bronnen en nog eens 100 bronnen in de directe omgeving. De toevoeging Lazne aan de plaatsnaam betekent dan ook Spa. De schone lucht en de ruime keus aan gezondheidsinstituten hebben in het verleden dan ook vele kuurgasten hierheen gelokt, waaronder Goethe, Wagner en Chopin. Wat hier verder opvalt is het grote verschil tussen de stad en het platteland. Hier in de stad is alles prachtig en spat de weelde er vanaf. Wat ons echter het meeste bij blijft is de verschrikkelijke beklimming vanuit de stad. Het is een beklimming van 2 kilometer lang, die begint met een percentage van 15% en verder niet onder de 6% komt.

Onze eindbestemming is Konstantinovy Lazne. Het wordt omschreven als een klein romantisch kuuroord. Echter het is zo klein dat we er geen restaurant kunnen vinden dat open is, of ons te eten wil geven. We zijn genoodzaakt om twee kilometer verder in een ander dorpje te gaan eten. Het is inmiddels al zeven uur geweest en google geeft aan dat het restaurant om acht uur sluit. Onderweg wordt nog geprobeerd om met het restaurant te bellen, maar er wordt niet opgenomen. Toch besluiten we om de trip te maken, we hebben ook weinig keus, en komen rond half acht aan. Gelukkig zijn ze open, maar kunnen we van de kaart alleen nog pizza bestellen. Voor ons meer dan prima. 

In Konstantinovy Lazne hebben we een alleraardigst hotel geboekt. Bij aankomst komen we in de keuken terecht waar de eigenaresse ons vertelt dat we even geduld moeten hebben. Zij begint te bellen en vraagt om nog 'un momento'. Al snel komt uit de tegenover gelegen straat de eigenaar, een soort Rico Verhoeven, met zijn dochter, een meisje van een jaar of 14, aanlopen. Het meisje is meegekomen om als vertaalster op te treden. Dus de gesprekken lopen allemaal via haar. De eigenaar is erg amicaal en we dopen het meisje al snel om als de kleine eigenaar van het hotel. De eigenaar is tevens gek van motoren en heeft er drie in zijn garage staan. Zijn pronkstuk, een Harley-Davidson, haalt hij speciaal voor ons onder het zeil vandaan. We krijgen hem niet zo gek dat we er een stukje op mogen rijden, maar vol trots gaat hij poseren naast zijn motor. Helaas is er bij het ontwikkelen van de foto iets fout gegaan, maar de foto met alleen de motor is wel gelukt.

Na shledanou zitra (tot morgen)