De evaluatie

Zoals door Yvonne aangekondigd mag/moet ik de evaluatie doen. Normaal zegt ze dat ik altijd  het laatste woord wil hebben, maar dat bedoelt ze dan negatief. Deze keer gaat ze er waarschijnlijk vanuit dat het een positief verhaal zal worden. Nou, ik ga mijn best doen.

Eerst wil ik even aangeven wie bij ons thuis de broek aan heeft. Jullie zullen ongetwijfeld gemerkt hebben dat ik dat niet ben. Want nadat ik enthousiast het eerste verhaal van de blog had geschreven, nam Yvonne het over met een verbetenheid die ik niet eerder had gezien en vastbesloten om het niet meer aan mij over te dragen. Elke dag, zodra wij onze fietstocht beëindigd hadden, greep Yvonne haar telefoon en begon driftig haar verhaal te tikken. Geen tijd om te douchen of een drankje te nuttigen, nee eerst de blog schrijven want "mijn 'fans' wachten op me". Tevens werden de verhalen voorzien van tientallen foto's die ze onderweg had genomen en werd mij opgedragen om ook mijn foto's toe te voegen. Dat waren er meestal maar een stuk of 3. Waarop ze dan teleurgesteld reageerde. Het was maar goed dat ik er niet zo veel had, want de laatste dag kregen we de melding van reislogger.nl dat we het maximum aantal foto's hadden toegevoegd aan ons reisverslag. Iets wat Ronald en mij nooit is gelukt als we 5 weken lang een reisverslag maakten. Zo moesten er dus op het laatst nog foto's verwijderd worden om weer nieuwe toe te voegen.

Nu de reis zelf. Het vooruitzicht dat er ongeveer anderhalve week gefietst ging worden en dat we vanuit 2 propvolle fietstasjes moesten leven maakte Yvonne nerveus. Het nerveuze zat hem niet in het feit dat we maar een beperkt aantal spullen hadden kunnen meenemen, maar in het feit dat er niets meer bijgekocht kon worden omdat daar geen ruimte voor was. Zo gebeurde het dus dat Yvonne, op de heenreis, bij het eerste benzinestation, al souvenirs ging inslaan. Die waren dan maar binnen en dat gaf haar een rustig gevoel. Al bleek dat van korte duur. De resterende fietsdagen kon ze rustig een uur door een gigantische supermarkt lopen om te kijken wat ze allemaal zou willen kopen, terwijl we alleen op zoek waren naar blikje fris, een salade en een stukje brood. En als we savonds in een plaatsje waren dan werden er rustig weer truien en jassen gepast, waarna ik haar er aan moest herinneren dat ze geen plek had om ze mee te nemen. Dat het een frustratie voor haar was blijkt wel uit het feit dat ze nu zegt, terwijl ik dit verhaal zit te tikken en het buiten regent, "had ik toch mooi dat gele regenjasje kunnen aandoen". Een regenjasje dat ze, geloof ik, wel 4 heeft gepast in verschillende plaatsjes.

Verder ging het fietsen prima. S'ochtends nam ze een ibuproven voor de pijn in haar schouders tijdens het fietsen, maar je hoorde haar niet klagen. Ze trapte vrolijk door en we maakten aardig wat kilometers per dag. Ook elke dag ergens anders slapen en je spullen in- en uitpakken ging haar op het laatst goed af. In het begin was ze nog wel eens iets kwijt omdat het in een andere tas zat dan ze verwachtte, maar ze werd er steeds handiger in. 

Al met al overtrof Yvonne mijn verwachtingen, want ik had me ingesteld op het ergste. Als je het niet gewend bent en je zit de hele dag op de fiets dan kan je behoorlijk last krijgen van ongemakken, zowel fysiek als psychisch. Maar zoals gezegd er werd niet geklaagd en ik kreeg nergens de schuld van. Het gaat ons beter af dan samen klussen of de tent opzetten. Ik vermoed dat we dit dus nog wel vaker gaan doen. Ben benieuwd of ze dan weer zo enthousiast de blog gaat schrijven.

Dus misschien tot een volgende keer, al kan dat ook weer een rit zonder Yvonne maar met Ronald zijn. Want daar was deze blog ooit voor bedoeld.