Eindelijk Tsjechië

We zijn in Cheb en hebben direct maar ons intrek genomen in hotel Slavia. Het kan maar duidelijk zijn. Het inchecken duurt even. De dame bij de receptie, gekleed in een lange groene, bijna galajurk doet er even over. Haar typesnelheid wordt geremd door de lengte van haar rode nagels. Voor het eerst worden beide paspoorten nauwlettend bekeken en letter voor letter in Het Systeem gezet. Of we ontbijt willen, ja natuurlijk, dat is 275 Tsjechische kronen. Voor het stallen van de fietsen moeten we cash 10 euro betalen. Bij onze eerste transactie is de schaduweconomie al direct zichtbaar.
Een uurtje eerder zijn we op een heel rustig fietspad de grens overgestoken. Nou eigenlijk meer voorbij gereden. Een klein bordje en we rijden het Midden-Europese land binnen, sinds 1993 een  zelfstandige republiek. Ruim 10 miljoen inwoners, lid van de Europese gemeenschap en het betalingsverkeer gaat met Tsjechische Kronen. Meestal dan. Wat weten we eigenlijk van Tsjechië? Niet zoveel. Associërend komt natuurlijk Praag langs in je hoofd en pils, ijshockey, de Praagse lente. Europees voetballer van het jaar Pavel Nedved (geboren hier in Cheb!). Kafka, Dvorak, Kundera. We weten dus niet zoveel van Tsjechië en gaan die kennis de komende dagen aanvullen.

We eten op het terras van een Vietnamees restaurant. De hele winkelstraat lijkt uitgebaat door mensen afkomstig uit het verre oosten. Sowieso lijkt de samenstelling van de bevolking hier minstens net zo internationaal als in Rotterdam. Dit blijkt terug te voeren op de na-oorlogse geschiedenis. Deze landstreek, Karlsbad met Cheb hoorde bij Sudetenland waar zoveel Duitsers woonden dat Hitler het zich toe-eigende. Na de oorlog ging dit gebied terug naar Tsjecho-Slowakije. In de jaren daarna werden alle Duitsers vriendelijk en vaak ook minder vriendelijk verzocht te vertrekken. Het lege land werd gevuld met immigranten uit de hele wereld, Roma en Slowaken. 
Vanochtend bij het verlaten van Bischofsgrun was het nog allemaal zeer Beiers. Wintersport Beiers, want toen  we klimmend het dorp verlieten fietsen we langs skiliften en onder een skischans volledig in gebruik. De jonge talenten landden op kunstgras na een forse sprong. Hier zagen we ook de Tsjechische variant van voetbalouders . Verveeld op de telefoon als het kroost niet hoefde te springen, trots om zich heen kijkend wanneer  kleine Toni naar beneden kwam. 
Het was moeilijk Duitsland uit komen. Veel klimmen, veel draaien en keren en afdalingen op glijdend grint. En dan was er ook nog de toenemende dreiging van onweer. Donar sloeg toe, juist toen we het stadje Marktredwitz binnen reden. Lekker geluncht en bij het vertrek was het weer droog. Even dan, want een half uurtje later moest een bushokje redding brengen. 

Terug naar het Vietnamese restaurant. Daar spreken we een stel op weg naar Kroatië, met de auto dan. Voor deze twee dagen een tussenstop in Cheb. Een Rotterdammer die nog de ronde van Katendrecht heeft gereden, de wielrenronde dan toch, en een Utrechtse. Bijzonder toch, op de meest verrassende plekken, zoals nu in Cheb, op het terras bij een Vietnamees kom je Nederlanders tegen. En vrijgezellenparties. Logisch 2,50 voor een biertje. Het toeval wil dat de mannen ook in ons hotel slapen. We gaan het meemaken.

Zitra (tot morgen)