Karma en Pappenheimers

Bij het vertrek uit Kipfenberg vanochtend vergeet een van de andere gasten zijn tasje met waardevolle spullen. Een kort sprintje onzerzijds of iets dat er op lijkt, verenigt eigenaar en eigendom weer met elkaar. Innige dankbaarheid is ons deel, het echtpaar voorspelt ons veel en goed Karma. Dat is mooi, maar Karma kiest helaas wel haar eigen moment. Het begint op onze vertrektijd te regenen. Pas in de loop van de middag zal het weer droog worden. Vandaag rijden we de hele dag door het Altmuhl natuurpark. De Altmuhl is een zijrivier van de Donau en voedt een werkelijk prachtig gebied met rotsformaties, bossen, open weiden en kleine meertjes. Regelmatig is het flink klimmen met korte venijnige bultjes. De hoogtemeters evenaren opgeteld bijna een heuvelklassieker. Dat deze natuur onderdeel is van een geïndustrialiseerd land wordt alleen geïllustreerd door overvliegende straaljagers en treinen, lange treinen. De bewaakte treinoverwegen hebben iets bijzonders hier. De slagbomen gaan heel vroeg naar beneden, minuten voordat de trein langskomt. Is deze eenmaal gepasseerd, komt er altijd een tweede. Is deze op zijn beurt langsgekomen gaan bij de laatste wagon de spoorbomen direct omhoog. Wij konden dit proefondervindelijk nog eens vaststellen toen enkele honderden splinternieuwe  Audi’s per trein langskwamen. Enkele tientallen miljoenen aan verkoopwaarde en een zichtbaar statement aan de Chinese autoindustrie.

De Duisters zijn trots op de Limes. Elk Romeins overblijfsel wordt tentoongesteld, geduid en meerdere musea alleen al op de rit van vandaag. Op de gele, witte en mintgroene huizen veel levensgrote geschilderde afbeeldingen uit het Romeinse tijdperk. Figuratieve graffiti. 
Je fietsend verplaatsen geeft de rust en de tijd om waar te nemen. Je kijkt en ziet en in betekenis geven aan de dingen die je ziet.

In Walting zien we een kerkje, niets bijzonders in dit traditioneel katholiek deel van Duitsland, maar aan de zijkant is er plaats gemaakt voor een soort etalage waar op een schaal van 1 op 1 een geluk uitstralend traditioneel gezin wordt uitgebeeld. De paspoppen zijn “altmodisch” aangekleed. Nostalgie of wensbeeld? Beide waarschijnlijk.

We stoppen in Eichstatt bij een Backerei, jawel we hebben er weer een. Eichstatt blijkt weer zo’n aangename Beierse stad te zijn. Ruime pleinen, veel aandacht voor de openbare ruimte en schoon. Moet vast iets te maken hebben met het toeziend oog van de heilige Bonifatius. Die reisde in zijn tijd niet met de fiets, maar was in zijn tijd toch alomtegenwoordig. De Apostel van de Duitsers, en dat voor een Engelsman, heeft enkele eeuwen nadat de Romeinen hier weg waren het Christendom hier gebracht. In Duitsland ging hem dat blijkbaar beter af dan bij de Friezen…..

In Pappenheim, het bestaat echt, geeft de geschiedenis betekenis aan twee huisschilderingen. Links van de straat Gasthaus zum Stern, waar de ster Joods zespuntig is. Aan de overkant, recht er tegenover, verricht de heer Schindler zijn werkzaamheden…..Wij leren zo onze Pappenheimers kennen.

Zoals de Altmuhl Limes kruist, kruisen onze fietswegen regelmatig die van een elektrisch aangedreven echtpaar. Hij nors en stil en ver vooruit fietsend, zij compenseert deze stilte door veel in en met zichzelf te praten. Bij een geologisch ijkpunt in het landschap dreigt zij van haar fiets te vallen. Wij komen haar te hulp en voorkomen voorspelbare schade aan het broze lichaam. Zij dankbaar, hij kijkt licht teleurgesteld. Wij wensen hun nog een prettige dag, zeker nu de zon weer doorkomt.

Weissenburg in Bayern is onze etappehalte. Weer zo’n aangename stad. Pleinen, terrassen, Romeinse overblijfselen.  Dat Beieren overigens meer is dan traditionele waarden blijkt uit het gegeven dat de hoteleigenaar een slecht Duits sprekende Italiaan is en de Vietnamese restauranthoudster net zo slecht Duits spreekt…

Dat een van de ons toegewezen kamers nog zichtbaar in gebruik is door anderen beschouwen we als toeval niet als Karma.

Bis morgen