Gastvrijheid aan de Romantische Strasse

We wandelen vanochtend naar ons ontbijt. Het tijdritme van Rothenburg Ob den Tauber wordt blijkbaar bepaald door de komst van toeristenstromen en minder door natuurlijke behoefte. Anders gezegd: veel zaken zijn dicht. Gelukkig vinden we een Konditorei. Veelal gevuld met SchneeBallen, de gepoedersuikerde lokale specialiteit. Een 10 cm doorsnee van deeg en zoet heeft een sterke aantrekkingskracht op de veelal Chinese toeristen. Film en foto leggen de TikTok-achtige belangstelling vast. Met engelengeduld wacht de verkoopster op de wens van de bezoekers. Binnen of toch buiten eten? Zakje mee voor de latere trek? Geen probleem.  Na een kop koffie en twee immense chocolade croissants gaan we op weg. We verlaten de stad door een van de acht intact gebleven stadspoorten.
Rothenburg is prachtig, maar toch vooral een stad die bezocht wordt en waar veel minder in geleefd wordt. Een stevige afdaling brengt ons weer bij het riviertje de Tauber. De eerste tientallen kilometers fietsen we langs deze sprookjesachtige rivier. De Romantische Straße is de oudste en misschien de meest bekende vakantieroute van Duitsland. Cultuur en natuur verenigen zich langs de rivier. De route is netto dalend, maar door de vele stijgingen is dit nauwelijks voelbaar. Kleine aangename stadjes, veel bruggen en heiligenbeelden. En het eerste zicht op prachtig gekalligrafeerde wijngaarden.
Het weer past er helaas niet bij. Geen zonovergoten druiven, wel buien en hagel. De fietshelm beschermt, niet alleen tegen valpartijen. De lunch wederom in een Italiaanse ijstent, gerund door Vietnamese eigenaren. Het aanbod is traditioneel, Kaffee und Kuchen. Na de eerdere constatering dat onderweg naar Rome in de Povlakte de horeca in handen  was gekomen van vriendelijke Chinezen, hier is een gedeelte van de horeca in handen van families van Vietnamese origine. Constatering, geen waardeoordeel. 

We fietsen door het Frankenland. Veel wijnhuizen, steeds minder andere voorzieningen. Op zoek naar een slaapplek worden we een aantal keren teleurgesteld. Vol, dicht of opgeheven. Aan het slot van een van de laatste geregistreerde klims staan we wat te dralen bij een gehoopte, maar wederom gesloten slaapplaats.
 

Niet wanhopig, wel bezorgd. De eigenaresse ziet ons vragend kijken. Ze kan ons desgevraagd geen onderdak bieden, maar komende uit Dortmund, dichtbij de Nederlandse grens, stelt ze alles in het werk om ons elders onder dak te brengen. Ze belt voor ons een aantal hotels en andere slaapgelegenheden, in eerste instantie zonder succes. Een hotel op een tiental kilometers van de route beweegt zij ondanks de Ruhetag tot een gastvrij verblijf, inclusief de vraag of we er ook iets kunnen eten. Wij zijn deze dame veel dank verschuldigd. Mede omdat zij ons de weg wijst via een Bundeswehr pad naar de beoogde slaapplek. 
Nooit meer een verkeerd woord over de Duitse gastvrijheid. De moeder van de eigenaar heet ons van harte welkom en zonder formaliteiten wijst zij ons de kamers. Immers de collega van in het dal heeft ons aangebracht. Met een paar biertjes komen we bij van wat best weer een pittige etappe was.  De vooralsnog enige vier andere gasten verbreken het record zwijgzaam eten en geven een tweede betekenis aan het begrip Ruhetag.

Het personeel is vandaag vrij, maar de moeder des huizes bereidt met een brede glimlach voor ons een heerlijke maaltijd. Aan het eind daarvan komt Ivan langs. Een Serviër die voor zijn werk hier verzeild is geraakt. We raken met hem in gesprek. Geschiedenis, politiek, cultuur; alles komt ter sprake. We verenigen Europa waar de politici nog over twijfelen. De genuttigde biertjes en vergezellende Schnaps brengen ons in een beschouwende modus. Dit zijn de ontmoetingen waar je het voor doet. Toeval, toeschietelijkheid. Zeg het maar. Mensen, leuke mensen maken het verschil. Dankbaar naar de dame in het dal die voor ons belde, dankbaar voor de niet verplichte ontvangst op een Ruhetag en enigszins beneveld door bier en Schnaps vergeten wij de start van het WK 2026, maar gaan in kamer 10 en 15 te bedde met een brede glimlach. 
 

Bis morgen