Epiloog en Dankwoord

We zijn weer thuis. Na de laatste grens over te zijn gegaan en samen met de Rijn Nederland weer binnen zijn gekomen is de Waalbrug in Nijmegen het eindpunt. De laatste etappe van een bijna vijf weken durende reis door West- en Midden Europa. Fietsdagen 29, kilometrage van ruim 2600.

De laatste twee fietsdagen waren niet de mooiste, enerverendste van deze reis. De dinsdag, vertrekkend uit Rodenkirchen begint nog prettig met een rit over de brede Rijnboulevard van de stad die in de Romeinse tijd Colonia heette. Met zicht op de beroemde Dom. Voor de voetballiefhebber start nu een traject waarin een belangrijk gedeelte van de Sportschau langskomt. (Bayern) Leverkusen, (MSV) Duisburg en de afslag naar (Borussia) Dortmund. Van de stadions zien we weinig tot niets, onze aandacht wordt noodgedwongen gevangen door slechte wegen, stinkende fabrieken en vervallen huizen. Het zal ongetwijfeld eens industrieel erfgoed worden, uiteindelijk wordt het mooi door zijn lelijkheid. Er wordt vooral hard gewerkt, niet alleen in de fabrieken, maar ook aan de weg, aan de bruggen en de viaducten. Daarmee wordt het ook een stevige uitdaging voor het navigeren. Vooral voor één van ons.

Die harde werkers zien we die avond in ons hotel in Moers. Het hotel kent niet een echte bar, maar een soort overdekt betonnen binnenplaatsje met een paar banken, volle asbakken en een bierautomaat. Het duurt even voor we de geheimen van de automaat hebben ontdekt, deze vraagt namelijk constant om een leeftijdsidentificatie. Uiteindelijk lukt om een biertje te bemachtigen. Nadat we gedoucht bij de Kebab zaak aan de overkant een mixed grill hebben gescoord ("Momentan kein Bier") komen we terug in ons bunkercafé. De mannen die we daar achterlieten zitten daar nog steeds, omringd door lege sixpacks aan meegebracht bier. Wij drinken nog een laatste biertje (dachten we), en raken in gesprek. Het blijken mannen die namens hun firma van maandag tot en met donderdag hier verblijven en van half 8 tot half 8 aan de slag zijn. Warmwaterinstallateurs. Veel respect. Wederzijds trouwens, want zij vinden onze fietstocht van buitengewone orde. Aan meer bier valt niet te ontkomen, de jongste van de twee moet de automaat nog eens legen en komt ook voor ons met wat halve liters aanzetten. Inmiddels komen we alles te weten over hun privé leven tot en met het niet 100% gepland zijn van het jongste kind van één van de mannen. Er ontstaat bij de mannen een soort spontaan Esperanto, dat een mengelmoes is van accentrijk Duits, steenkool Engels en verregaande dronkenschap. Aangenaam is het wel en we nemen dan ook afscheid met een warme handshake. De jongste is dan al weer twee Döner pizza's gaan halen aan de overkant. Wij hebben gepast. Morgen weer 9 uur aan het ontbijt, de mannen kwart over 6....

De andere dag, onze laatste fietsdag, rijden we weer in het groen. Via Rheinberg, prettig provinciestadje, naar Xanthen, centrum voor Romeinse gescheidenis en knooppunt voor verschillende fietsroutes tot en met Kleve. Ook weer zo'n aangename stad die blijkbaar een enorme aantrekkingskracht op Nederlanders heeft. Het is dan ook de voertaal. Was het gisteren nog grauw en grijs, nu is het zonnig. Het weer zoekt het landschap op dat erbij past. Vlak voor we de grens passeren bij Millingen aan de Rijn zien we Tolkamer aan de overkant liggen, dat lag daar ook een maand geleden, toen we aan het begin stonden van onze fietsreis. De reis is daarmee rond. Nijmegen waar het (altijd) feest is, is ons eindpunt. Zonder de GPS komen we via de verschillende Waalbruggen Nijmegen binnen en eindigen op het terras. We bedanken elkaar zoals mannen doen, weinig woorden, maar betekenisvolle blikken. 

Door de veelheid aan indrukken is de reis moeilijk samen te vatten. De reis was "rond" en eindigde niet in Santiago of Rome, we fietsten voor het eerst in Tsjechië. Er waren indrukwekkende landschappen en prachtige steden als Praag, en Regensburg. We hebben veel leuke mensen ontmoet En we denken dan ,terug aan Thomas op de Camino die stelde dat "you meet people, you like people, sometimes you love people but anyway you leave people". De reis is wat je ziet, wie je spreekt, waar je bent en wat je denkt. En het is zeer prettig en voldoening gevend om de reis getweeën te maken. De ander is de referentie, de toetssteen voor dat alles. De reis en ervaring wordt er completer van. De vriendschap ook. De vanzelfsprekende irritaties worden weggemasseerd door de veelheid aan indrukken. Er was altijd voldoende gespreksstof en, heel fijn, er was ook een prettig gezelschap aan medereizigers . We bedanken jullie die ons verbaal en digitaal hebben vergezeld. En natuurlijk onze partners, ze lieten ons gaan en haalden ons op.

Tot de volgende keer